Кризен центар „Надеж“ започна со реализација на проект „Помош и поддршка на жртви на семејно насилство за време на КОВИД-19“, финансиски поддржан од Британската Амбасада во Скопје, Целта на проектот е да се поддржат активностите на Кризен Центар „Надеж“ во обезбедување помош на жртвите на семејно насилство преку мерки за превенција, совети и поддршка за време на КОВИД-19. Специфични цели се: 1. Континуирано обезбедување на психо-социјална поддршка и правни совети на жртвите на семејно насилство и 2. Едукација на жртви на семејно насилство згрижени во Кризен Центар „Надеж“ за справување со коронавирусот.

Проектот се спроведува од јуни – септември 2020 година.

Доколку се двоумите дали сте во насилна врска, тогаш запрашајте се: - Дали некогаш сте се исплашиле од Вашиот партнер? – Дали вашиот партнер Ви се заканувал дека било како ќе Ви наштети? – Дали Вашиот партнер ги контролира сите финансии (вклучително и Вашите)? – Дали Вашиот партнер ве турнал, фрлал работи кон Вас, или Ве принудил на имате секс? – Дали вашиот партнер Ве следи или пак се појавил непоканет на Вашето работно место или пак кога сте надвор со пријателите?

Доколку барем на некое од прашањата одговоривте со „да“, постои веројатност дека сте во насилна врска.

Зошто да ни се јавите?
Затоа што насилството повредува, а болката не е безначајна. Ве разбираме дека е тешко да се разговара со некој кој е непознат за вас и затоа имаме огромно разбирање, трпение и време за да ве сослушаме. Притоа Ви гарантираме доверливост и анонимност. Ако чувствувате дека можеме да Ви помогнеме, побарајте нè на Националната СОС линија за жртви на семејно насилство 15-315. Линијата е достапна 24 часа секој ден во неделата.

Недискриминација и почитување на личноста на секоја индивидуа е примарно начело според кое се води секоја консултантка-помагач која работи во нашата организација. Доколку Ви е непријатно да се искажете преку телефон, а сакате да добиете информации за динамиката на насилството или пак законските можности за заштита, оставете порака во нашето електронско сандаче sovet@krizencentar.org.mk. Кризен Центар „Надеж“ веќе 20 години нуди поддршка и помош за жени кои поминувааат низ тешки животни искуства кои со себе ги носи насилството.

    Новости

    Психосоцијалното здравје и добросостојбата на лицата кои работат со жртви на родово базираното насилство (РБН) е важен аспект за успехот на иницијативите за сузбивање на РБН. Лицата кои работат со жртви на РБН се изложени на различни форми на траума – работата со жртви на различни форми на РБН во ситуации кои често се тензични, исполнети со емоционален набој, работа во средина со ограничени ресурси може да доведе до прегорување, „замор на емпатија“, и секундарна траума меѓу персоналот.

    Само-грижата, односно активностите што овие лица ги преземаат за управување со стресот и одржување на физичкото и менталното здравје, е важна за одржување на квалитетот на услугите на поддршка на жртвите на насилство, но и за одржување на здравјето, мотивацијата и спречување на секундарна трауматизација и други последици за овие лица.

    За оваа цел беше спроведено истражување преку кое беа утврдени постоечките услови за практикување на само-грижа кај професионалците што работат со жртви на насилство во Република Северна Македонија. Истражувањето беше реализирано како дел од проектот „Поддршка за иновативни практики за само-грижа, добросостојба и издржливост кај професионалците што работат со жртви на родово базирано насилство во Северна Македонија“, имплементиран од страна на Кризен Центар Надеж и Организација Плиадис, финансиски поддржан од Агенцијата на САД за меѓународен развој УСАИД.

    За итно адресирање на потребата од креирање на политики и практики кои директно ќе влијаат врз подобрување на менталното здравје на професионалците кои работат со жртви на РБН, беа донесени следните препораки:

    • Поттикнување на соработката меѓу професионалците што работат со жртви на РБН, во неформални или формални мрежи, кои би служеле за споделување искуства, меѓусебна поддршка и размена на информации за достапни ресурси за само-грижа;
    • Зајакнување на институционалната свест за потребата од овозможување и поддршка на само-грижата кај професионалците што работат со жртви на траума. Релевантен заклучок од истражувањето е дека во моментот не постои адекватен третман на само-грижата во институционалните политики и практики. Воведувањето на само-грижата како релевантна компонента за добросостојбата на вработените, но и за ефективно исполнување на нивните работни обврски ќе придонесе за создавање овозможувачка околина за култура на само-грижа. Ова подразбира адекватно адресирање на само-грижата во институционалните кодекси и политики, преку обуки и градење на капацитети за само-грижа, но и овозможување ресурси (време, простор, ресурси за стручна поддршка и градење капацитети за само-грижа) ;
    • Промоција на култура на грижа за добросостојбата кај професионалците што работат со жртви на РБН. Иако свест за оваа потреба постои, потребно е дополнителен поттик на овие лица за запознавање со сите аспекти на само-грижата и нејзиното практикување, како и достапни ресурси и извори на поддршка;
    • Зголемување на квантитетот и квалитетот на достапна поддршка за само-грижа кај професионалците што работат со жртви на РБН: обуки за стратегии и техники на само-грижа, специјализирани услуги за психосоцијална поддршка, специјализирани здравствени услуги, во насока на создавање сеопфатен систем на поддршка на само-грижата кај овие професионалци.
    • Континуирана работа на зајакнување на соработката меѓу непрофитните организации и центрите за социјална работа, во насока на поголема координираност во работењето, но и заедничко користење на ресурси за само-грижа кај професионалците што работат со жртви на РБН.

    Кризен Центар „Надеж“ во партнерство со ГО „Плиадис“ (Pleiades organization), започна со имплементирање на проектот „Поддршка за иновативни практики при грижата за себе си, благосостојбата и резилиентноста кај професионалците кои работат со жртви на родово-базирано насилство“ поддржан од CARE-GBV програмата на USAID.

    Професионалците кои работат со жртвите на родово-базирано насилство се изложени на високо стресни ситуации кои можат да предизвикаат психолошки, физички и емоционални последици. За адресирање на овој проблем од суштинско значење е да се дизајнираат и имплементираат мерки за зачувување на менталното здравје на персоналот.

    Главната цел на овој проект е да ги промовира добрите практики и учењето при грижата за себе си, благосостојбата и резилиентноста кај персоналот кој пружа директна поддршка и заштита на жртвите на родово-базирано насилство.

     

    Qendra për Kriza “Nadezh” në partneritet me OJQ-në “Pleiades”, filloi me zbatimin e projektit “Mbështetje për praktikat inovative në kujdesin për veten, mirëqenien dhe reziliencën e profesionistëve që punojnëme viktimat e dhunës me bazë gjinore” i mbeshtetur nga Programi USAID CARE-GBV.

    Profesionistët që punojnë me viktima të dhunës me bazë gjinore janë të ekspozua rndaj situatave shumë stresuese që mund të kenë pasoja psikologjike, fizike dhe emocionale. Për të adresuar këtë problem, është thelbësore të hartohen dhe zbatohen masa për të ruajtur shëndetin mendor të stafit.

    Qëllimi kryesor i këtij projekti është promovimi i praktikave të mira dhe mësimit në kujdesin për veten, mirëqenien dhe reziliencën e stafit që ofrojnë mbështetje dhe mbrojtje të drejtpërdrejtë për viktimat e dhunës me bazë gjinore.

     

    Crisis Center “Hope” in partnership with “Pleiades” Organization, started with implementation of the project „Supporting innovative practices in self–care, wellness and resiliency among GBV workers in North Macedonia”, funded by the USAID CARE-GBV Grants Program.

    Professionals working with victims of gender-based violence are exposed to highly stressing situations that can cause physical, psychological, and emotional health problems. Designing and implementing personal and institutional self-care measures is fundamental to address this problem.

    The overall objective of the project is to promote learning and good practice in self-care, wellness, and resiliency for staff of GBV prevention and response organizations.

    Сведоштва на жени жртви на насилство

    Бев малтретирана цели 12 години и психички и физички. Животот ми беше пекол, секојдневна тортура. Прво мислев се ќе помине, се надевав многу дека ќе се смени, но не испадна така, се смени да, но на полошо, стануваше се полош и полош. Кога ја изгубив надежта дека нешто ќе се смени, велев ајде поради децата, греота се, правилно е да растат со двајца родители. Но не било така, не е само да имаат татко, најважно е каков татко имаат, на децата им требаше здрава средина за живеење, а јас немав храброст, ми беше страв да го оставам, постојано бев под притисок и со закани дека ќе ме убие. Колку повеќе се трудев, толку повеќе тонев.. Но се има граница, пресудна беше ноќта кога толку многу ме претепа и понижи и тоа пред децата, што не знаев за себе… И тогаш реков ДОСТА Е.. Јас таа вечер ја донесов најдобрата одлука во мојот живот и си реков „мечка страв, мене не“, се спакував и си отидов. Се заколнав самата на себе дека повеќе никогаш нема да се вратам, затоа што знаев дека ако се вратам си го потпишувам моето самоубиство. Се натерав себе си да бидам силна и да не потклекнувам пред него, си ја вратив самодовербата затоа што знам колку вредам сега кога сум сама и сега кога имам мир… Никој не заслужува да живее живот со тортури и без трошка почит и не, не е судбина, сами си ја кроиме судбината, ако ја чекав судбината страв ми е да помислам каква ќе беше таа. Сега живеам сама со моите деца и живеам нормален и мирен живот oнаков каков што отсекогaш посакував… Сеуште се плашам и живеам со страв, но спокојна сум бидејќи моите деца не се повеќе сведоци на случувањата… и горда сум што успеав да ги заштитам нив. Работите полека но сигурно се враќаат во нормала. Вреди, и тоа како вреди што заминав и во ниту еден момент не се покајав затоа што знам дека јас и моите деца заслужуваме мнооогу повеќе и мнооогу подобар живот од тој што го имавме…

    „14 години ги поминав во брак, брак направен пекол. Денови исполнети со страв, дали и денес ќе бидам истепана. Решив да ставам крај на таквиот живот. Го напуштив! Сега сум среќна, ми се врати самодовербата и спокојот !!! “

    Јас трпев насилство во врска. Неколку пати заминував и пак се враќав кај дечкото. Се додека не дојде она, конечното. Сфатив дека не можам да продолжам да живеам во страв кога ќе се случи следната сцена, дали тој ќе ме чека пред влез, дали ќе дојде на моето работно место и така постојано во истиот круг…Да! Стравот беше она што ми влијаеше да одлучам дека треба да ставам крај на сето тоа. Сфатив дека тој никогаш нема да се промени а јас не сакам да живеам така. Сега после некое време од истата таа врска, се чувствувам слободна и силна, без страв да одам по улица или да влезам во влезот на мојата зграда. Најбитно во целата оваа приказна ми беше поддршката од родителите и моите пријатели.