Crisis Center “Hope” started with realization of the project “Help and support to victims of domestic violence during COVID-19”, financially supported by British Embassy in Skopje. The aim of the Project is to support the operations of the Crisis Center “Hope” in providing relief to victims of domestic violence through measures for prevention, advice and support during Covid 19. Specific objectives are: 1. Continuous provision of psycho-social help and support and legal advice to victims of domestic violence and 2. Education of victims of domestic violence sheltered in Crisis Center “Hope” on how to dial with coronavirus.

The project is implemented form June to September 2020.

If you are in doubt whether you’re in an abusive relationship, then you should ask yourself: – Have you ever been afraid of your partner? – Has your partner ever threatened to hurt you? – Does your partner control all finances (including yours)? – Does your partner pushes you, throws things at you, or forces you to have sex with him? – Does your partner is following you or showed up uninvited at your job or when you’re out with friends?

If at least on some of the questions you answered “yes”, it is likely that you are in a violent relationship.

Why contact us?
Затоа што насилството повредува, а болката не е безначајна. Ве разбираме дека е тешко да се разговара со некој кој е непознат за вас и затоа имаме огромно разбирање, трпение и време за да ве сослушаме. Притоа Ви гарантираме доверливост и анонимност. Ако чувствувате дека можеме да Ви помогнеме, побарајте нè на Националната СОС линија за жртви на семејно насилство 15-315. Линијата е достапна 24 часа секој ден во неделата.

Недискриминација и почитување на личноста на секоја индивидуа е примарно начело според кое се води секоја консултантка-помагач која работи во нашата организација. Доколку Ви е непријатно да се искажете преку телефон, а сакате да добиете информации за динамиката на насилството или пак законските можности за заштита, оставете порака во нашето електронско сандаче sovet@krizencentar.org.mk. Кризен Центар „Надеж“ веќе 20 години нуди поддршка и помош за жени кои поминувааат низ тешки животни искуства кои со себе ги носи насилството.

    Latest News

    Психосоцијалното здравје и добросостојбата на лицата кои работат со жртви на родово базираното насилство (РБН) е важен аспект за успехот на иницијативите за сузбивање на РБН. Лицата кои работат со жртви на РБН се изложени на различни форми на траума – работата со жртви на различни форми на РБН во ситуации кои често се тензични, исполнети со емоционален набој, работа во средина со ограничени ресурси може да доведе до прегорување, „замор на емпатија“, и секундарна траума меѓу персоналот.

    Само-грижата, односно активностите што овие лица ги преземаат за управување со стресот и одржување на физичкото и менталното здравје, е важна за одржување на квалитетот на услугите на поддршка на жртвите на насилство, но и за одржување на здравјето, мотивацијата и спречување на секундарна трауматизација и други последици за овие лица.

    За оваа цел беше спроведено истражување преку кое беа утврдени постоечките услови за практикување на само-грижа кај професионалците што работат со жртви на насилство во Република Северна Македонија. Истражувањето беше реализирано како дел од проектот „Поддршка за иновативни практики за само-грижа, добросостојба и издржливост кај професионалците што работат со жртви на родово базирано насилство во Северна Македонија“, имплементиран од страна на Кризен Центар Надеж и Организација Плиадис, финансиски поддржан од Агенцијата на САД за меѓународен развој УСАИД.

    За итно адресирање на потребата од креирање на политики и практики кои директно ќе влијаат врз подобрување на менталното здравје на професионалците кои работат со жртви на РБН, беа донесени следните препораки:

    • Поттикнување на соработката меѓу професионалците што работат со жртви на РБН, во неформални или формални мрежи, кои би служеле за споделување искуства, меѓусебна поддршка и размена на информации за достапни ресурси за само-грижа;
    • Зајакнување на институционалната свест за потребата од овозможување и поддршка на само-грижата кај професионалците што работат со жртви на траума. Релевантен заклучок од истражувањето е дека во моментот не постои адекватен третман на само-грижата во институционалните политики и практики. Воведувањето на само-грижата како релевантна компонента за добросостојбата на вработените, но и за ефективно исполнување на нивните работни обврски ќе придонесе за создавање овозможувачка околина за култура на само-грижа. Ова подразбира адекватно адресирање на само-грижата во институционалните кодекси и политики, преку обуки и градење на капацитети за само-грижа, но и овозможување ресурси (време, простор, ресурси за стручна поддршка и градење капацитети за само-грижа) ;
    • Промоција на култура на грижа за добросостојбата кај професионалците што работат со жртви на РБН. Иако свест за оваа потреба постои, потребно е дополнителен поттик на овие лица за запознавање со сите аспекти на само-грижата и нејзиното практикување, како и достапни ресурси и извори на поддршка;
    • Зголемување на квантитетот и квалитетот на достапна поддршка за само-грижа кај професионалците што работат со жртви на РБН: обуки за стратегии и техники на само-грижа, специјализирани услуги за психосоцијална поддршка, специјализирани здравствени услуги, во насока на создавање сеопфатен систем на поддршка на само-грижата кај овие професионалци.
    • Континуирана работа на зајакнување на соработката меѓу непрофитните организации и центрите за социјална работа, во насока на поголема координираност во работењето, но и заедничко користење на ресурси за само-грижа кај професионалците што работат со жртви на РБН.

    Кризен Центар „Надеж“ во партнерство со ГО „Плиадис“ (Pleiades organization), започна со имплементирање на проектот „Поддршка за иновативни практики при грижата за себе си, благосостојбата и резилиентноста кај професионалците кои работат со жртви на родово-базирано насилство“ поддржан од CARE-GBV програмата на USAID.

    Професионалците кои работат со жртвите на родово-базирано насилство се изложени на високо стресни ситуации кои можат да предизвикаат психолошки, физички и емоционални последици. За адресирање на овој проблем од суштинско значење е да се дизајнираат и имплементираат мерки за зачувување на менталното здравје на персоналот.

    Главната цел на овој проект е да ги промовира добрите практики и учењето при грижата за себе си, благосостојбата и резилиентноста кај персоналот кој пружа директна поддршка и заштита на жртвите на родово-базирано насилство.

     

    Qendra për Kriza “Nadezh” në partneritet me OJQ-në “Pleiades”, filloi me zbatimin e projektit “Mbështetje për praktikat inovative në kujdesin për veten, mirëqenien dhe reziliencën e profesionistëve që punojnëme viktimat e dhunës me bazë gjinore” i mbeshtetur nga Programi USAID CARE-GBV.

    Profesionistët që punojnë me viktima të dhunës me bazë gjinore janë të ekspozua rndaj situatave shumë stresuese që mund të kenë pasoja psikologjike, fizike dhe emocionale. Për të adresuar këtë problem, është thelbësore të hartohen dhe zbatohen masa për të ruajtur shëndetin mendor të stafit.

    Qëllimi kryesor i këtij projekti është promovimi i praktikave të mira dhe mësimit në kujdesin për veten, mirëqenien dhe reziliencën e stafit që ofrojnë mbështetje dhe mbrojtje të drejtpërdrejtë për viktimat e dhunës me bazë gjinore.

     

    Crisis Center “Hope” in partnership with “Pleiades” Organization, started with implementation of the project „Supporting innovative practices in self–care, wellness and resiliency among GBV workers in North Macedonia”, funded by the USAID CARE-GBV Grants Program.

    Professionals working with victims of gender-based violence are exposed to highly stressing situations that can cause physical, psychological, and emotional health problems. Designing and implementing personal and institutional self-care measures is fundamental to address this problem.

    The overall objective of the project is to promote learning and good practice in self-care, wellness, and resiliency for staff of GBV prevention and response organizations.

    Testimonies of women victims of violence

    I was abused for 12 years, mentally and physically. My life was hell, an everyday torture. First I thought everything will pass, I was hoping that he would change, and it turned out that he changed, but the situation became worse, he was worse. When I lost hope that anything would change, I was telling myself “leave it be as it is”… Because of the children, it’s right for them to grow up with two parents. But no, having a father is not the most important thing. The most important is what kind of person their father is; the children need a healthy environment for living. I didn’t have the courage, I was afraid to leave; I was constantly under pressure and threatened to be killed. The more I tried, the more I was sinking... But there is a limit. The crucial night was when I was beaten and humiliated in front of my children, I didn’t know about myself... And then I said “ENOUGH”... That night I made the best decision in my life, I said to myself not to be afraid, I packed up and left. I have sworn that I will never come back, because I knew that if I ever come back I would have signed my own suicide. I forced myself to be strong and not give in to him, get back my confidence because now when I’m alone and have peace I know how much I value as a person. No one deserves to live a life with torture and without the slightest respect. It is not a destiny, we create our own destiny. If I waited for my own destiny, I dread to think what would have happened. Now I live alone with my children and live a normal and peaceful life as I always wished for... I’m still scared and live in fear, but I am peaceful because my children aren’t witnessing any of those events anymore... And I'm proud that I managed to protect them. Things slowly, but surely are returning to normal. It was worth that I left and I don’t regret it because I know that I and my children deserve much more and a better life than the one we had.

    "I was married for 14 years and the marriage was a living ​​hell. The days were filled with fear, if I will be beaten again that day? I decided to put an end to such a life. I left! Now I'm happy, confident and serene again!"

    I was a victim in a violent relationship. I tried to leave him many times, but I kept going back to him over and over again. And then I got the wake up call. I realized that I cannot go on living in fear and wait for the next episode, whether he will stalk me outside my home, barge in at my work place… I was repeatedly circling the same circle… Well yes! The fear was the main reason that put an end to my misery. I realized that he will never change and that I do not want to re-live any of those horrible episodes. And now when time has passed I feel liberated and stronger coming out of that relationship. Without any fear I walk down the street again or entering the building where I leave. The most essential part in this story was the selfless support I got from my parents and my friends.